Το τραγούδι Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια, γράφτηκε απο το Γιώργο Παπαστεφάνου και μελοποιήθηκε απο το Δήμο Μούτση, για το δίσκο 45άρια 1967, με ερμηνευτή τον μοναδικό Σταμάτη Κόκοτα, που του έχω αδυναμία. 

Καθώς ξημερώνει του Προφήτη Ηλία, σιγομουρμουρίζω τους στίχους, με ωραίες αναμνήσεις απο τη συγκλονιστική του χειραψία. Έχω ξαναγράψει στο WomanPower, πως η χειραψία του Σταμάτη Κόκοτα ήταν καθηλωτική, ισότιμη του Μίκη Θεοδώρακη, από εκείνες τις χειραψίες, που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την ευθύτητα του χαρακτήρα που έχεις απέναντί σου. Και φυσικά ήταν η χειραψία που δήλωνε πως επρόκειτο για έναν άντρα στιβαρό και παλαιάς κοπής (δεν αντέχω άλλες νερόβραστες χειραψίες, διορθωθείτε μερικοί..)

Εμείς εδώ στην Κοκκινιά, όταν στα εφηβικά και νεανικά μας χρόνια προέκυπτε κανένας έρωτας που τον θέλαμε πολύ, δίναμε ραντεβού στον Προφήτη Ηλία του Πειραιά ή/και στον Προφήτη Ηλία στο Χαϊδάρι.  Αφενός ήταν ατμοσφαιρικά τα σημεία, ήταν ψηλά και είχαν θέα, είχαν γκλάμουρους μαγαζιά και αφετέρου είχαμε και το νου μας να απομακρυνθούμε απο τη ζώνη ελέγχου, να μην μας πάρει κανένα μάτι και το σφυρίξει στον πατέρα μας. Άλλες εποχές, που μπορεί να είχαν ορισμένους περιορισμούς, αλλά είχαν εκμάθηση αρχών, όπως την αρχή της ευπρέπειας. 

Σύμφωνα με την Πύλη της Ελληνικής Γλώσσας ευπρέπεια σημαίνει η ιδιότητα του ευπρεπούς, η συμπεριφορά ή η εξωτερική εμφάνιση σύμφωνη με τους τύπους της κοινωνικής ευγένειας και της κοινωνικής ηθικής. (Σε αυτό το σημείο, κρίνω ανέφικτη την εφαρμογή της παραπάνω αρχής, εαν σκεφτούμε πως όσο περισσότερες γδυμένες και πρόστυχες υποσχέσεις αναρτήσει κάποια ινφλουένσα στα social media, τόσο πιο σημαντική καθίσταται, προσκυνήστε αγαπημένα μου κορόιδα και πληρώστε στην έξοδο μετρητά στο κομοδίνο για μεγαλύτερη απόλαυση..)

Αύριο όμως δεν ξημερώνει μόνο του Προφήτη Ηλία. Ξημερώνει και η μαύρη επέτειος της εισβολής που πραγματοποίησε η Τουρκία, στην Κύπρο μας, το 1974 με την κωδική ονομασία Αττίλας. Στις 5 το πρωί, πάνω απο 40000 άντρες, συμμετείχαν στις αεροπορικές και αποβατικές επιχειρήσεις, στο Πέντε Μίλι της Κερύνειας, στη Λευκωσία, ενώ αλεξιπτωτιστές επιχειρούσαν και σε άλλα σημαντικά σημεία. Άοπλοι και αθώοι σκοτώθηκαν, αγνοούμενοι μέχρι σήμερα, χιλιάδες πρόσφυγες, γυναίκες βιάστηκαν ..

Την ευπρέπεια των Κυπρίων, την έζησα προσωπικά κατά τα φοιτητικά  μου χρόνια στο πτυχίο, που είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ σημαντικά ιστορικά σημεία, είτε μαζί με συμφοιτητές και καθηγητές, είτε σε πολλές δικές μου μοναχικές περιπλανήσεις. Όλη η Κύπρος και ιδιαίτερα η Λευκωσία, εδώ και 52 χρόνια είναι μια ανοιχτή πληγή, που εκτός από αίμα αναβλύζει και ευπρέπεια και αξιοπρέπεια στον πόνο για το έγκλημα που έγινε εις βάρος της. Ποια άλλη πρωτεύουσα ευρωπαϊκού κράτους είναι διχοτομημένη; 

Πολλά είδα και έζησα και πολλά έχω να γράψω για την Κύπρο, που τόσο αγάπησα και θα αγαπώ για πάντα, επειδή το 2016 μου άνοιξε την αγκαλιά της και μου χάρισε απλόχερα χαρά, δημιουργία και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, μακριά απο την κακία. 

© Αγγελική Γ. Πιτσόλη 

Γυναίκα, Αριστούχος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  

Επιστήμονας Επικοινωνίας, Ιδιωτικής Ασφάλισης και Πολιτισμού

20 Ιουλίου 2026 και αιώνια

Υ.Γ. 1. Πρόσφατα ο ευρωβουλευτής Κύπρου Λουκάς Φουρλάς πέτυχε μια ιστορική νίκη, με την υπερψήφιση του ψηφίσματος, απο την Επιτροπή Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων (FEMM), για τους βιασμούς που υπέστησαν οι γυναίκες της Κύπρου κατά την εισβολή του 1974 και τη συνεχιζόμενη κατοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το ψήφισμα προέκυψε σε συνεργασία με την Συντονίστρια του ΕΛΚ και Εισηγήτρια του ψηφίσματος ευρωβουλευτή Ελλάδος Ελεονώρα Μελέτη, και αναγνωρίζει για πρώτη φορά σε ανώτερο επίπεδο τη σεξουαλική βία, τους βιασμούς τον εκτοπισμό και το τραύμα που κουβαλούν οι επιζώσες για 52 χρόνια. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Σημειώνω πως και οι δύο ευρωβουλευτές, προέρχονται απο το δημοσιογραφικό χωρό. 

Υ.Γ. 2. Το μεγαλύτερο δώρο που μου χάρισε η Κύπρος, αυτή τη δεκαετία της γνωριμίας μας 2016-2026, είναι οι φίλοι μου, που πάντα χαιρετώ με αγάπη και αλληλεγγύη, όπως έκαναν και εκείνοι για εμένα.  

Υ.Γ. 3. Διάλογος έξω απο το σταθμό του Μέτρο Αιγάλεω το 2016 -Που πας παιδάκι μου μόνη σου; -Πάω να αλλάξω τη ζωή μου μάνα. Στην Κοκκινιά ακόμη δεν είχαμε Μετρό, ο τερματικός για το αεροδρόμιο ήταν στο Αιγάλεω. 

Υ.Γ.4. Απο σήμερα και για τις επόμενες ημέρες ξημερώνουν μεγάλες θρησκευτικές εορτές και εύχομαι στους ουράνιους φίλους μου, για εύρεση λύσεων σε όλα τα προβλήματα των επίγειων φίλων μου και στο τέλος εαν θέλουν ας βοηθήσουν και εμένα..