Μια ταινία του κλασικού κινηματογράφου παρακολούθησα εχθές τη νύχτα στο cosmote tv και ομολογώ πως γοητεύτηκα..

Η ταινία με ιταλικό τίτλο La viaccia‎‎ (Ο δρόμος) και με ελληνική απόδοση Ο δρόμος των κακόφημων σπιτιών, είναι μια ιταλο-γαλλική παραγωγή, με δραματικό σενάριο βασισμένο σε μυθιστόρημα του Μάριο Πράτεσι, σε σκηνοθεσία Μάουρο Μπολονίνι, και πρωταγωνιστές την Κλαούντια Καρντινάλε και τον γόη Ζαν-Πολ Μπελμοντό. Στην Ιταλία η ταινία κυκλοφόρησε το 1961 και στην Ελλάδα το 1962. 

Η υπόθεση αφορά έναν νεαρό χωριάτη τον Αμέριγκο (Μπελμοντό), που ο πατέρας του τον στέλνει να εργαστεί στο μαγαζί του θείου του στη Φλωρεντία, το 1885. Εκεί ερωτεύεται μια όμορφη αλλά κακόψυχη πόρνη (Καρντινάλε). Για χάρη της αρχίζει να κλέβει το θείο του, με αποτέλεσμα να γίνει αντιληπτός και να πέσει σε δυσμένεια απο τη φαμίλια του. Για να ζήσει γίνεται άνθρωπος του περιθωρίου. Στο τέλος η πόρνη βρίσκει έναν άλλο νεαρό μνηστήρα, και τον διατάζει να μαχαιρώσει τον Μπελμοντό. Ο Μπελμοντό πληγωμένος επιστρέφει να την βρει αλλά εκείνη τον αποφεύγει. Προδομένος απο μια ψεύτικη αγάπη, καταστραμμένος απο τη ζωή και μαχαιρωμένος, πεθαίνει απο αιμορραγία, προσπαθώντας να πλησιάσει κοντύτερα στο πατρικό του σπίτι, στο χωριό. 

Σύμφωνα με το Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας Παν. Γιαννακόπουλου εκδόσεων Πελεκάνος, η λέξη γόης, προέρχεται απο το ρήμα γοάω -ω, που σημαίνει κλαίω με γόους, πενθώ, θρηνώ. Η λέξη γοητεύω σημαίνει μαγεύω, βασκαίνω, θέλγω, εξαπατώ, επηρεάζω και παράγεται απο το ουσιαστικό γόης, δηλαδή αυτός που μαγεύει.

Η Πύλη της Ελληνικής Γλώσσας, σύμφωνα με το Λεξικό  LIDDELL & SCOTT (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος 2007), αναφέρει ακριβώς πως γόης είναι αυτός που κραυγάζει και λόγω του ότι οι μαγικές επωδές ψάλλονταν με γοερές φωνές, αυτός που εκστομίζει μάγια, ξόρκια, ο μάγος. Ο Ηρόδοτος αναφέρει γόησι καταείδοντες, γοητευτικός ως μάγος και ο Πλάτωνας τον αποκαλεί θαυματοποιό, απατεώνα. 

Τι είναι άραγε ο γόης;

Παρακολουθώντας την ταινία, τα δικά μου μάτια ανακάλυψαν έναν άντρα με αυθεντική γοητεία, ακατέργαστη θα την χαρακτήριζα. Ο Μπελμοντό ήταν ένας άντρας παλαιάς κοπής, ένας γόης, που διέφερε μακράν απο τους άλλους γόηδες της εποχής του. Και αυτή η αυθεντικότητα, για εμένα προσωπικά, είναι ερωτεύσιμη. 

Εαν κοιτάξουμε πιο προσεκτικά γύρω μας, θα ανακαλύψουμε αυθεντικά γοητευτικούς ανθρώπους, που εκπέμπουν μια μαγεία, που υπερβαίνει τα επίγεια αντιληπτά. Κοιτώντας τον Μπελμοντό στα μάτια, τη φωτογραφία πορτρέτο θα μπορούσα να την έχω τραβήξει εγώ, σε ένα υπαίθριο σκηνικό, κάπου στη Φλωρεντία ή την Τοσκάνη, ίσως στη Βουργουνδία, ίσως στο Τρόοδος, ίσως κάπου αλλού.. 

Γοητευμένη Ζαν-Πολ. Ανυπομονώ να σε ξαναδώ. 

Υ.Γ. Στην αρνητική ερμηνεία της λέξης, γόης μπορεί να είναι και ο άνθρωπος αυτός, που γνωρίζει καλά την τέχνη της εξαπάτησης και χρησιμοποιώντας σαγήνη, ψευδαίσθηση, ρητορική και πειθώ, καταφέρνει να εξαπατήσει ή/και να χειραγωγήσει. Σε αυτή την περίπτωση σημαίνει συναγερμός και όλες οι μονάδες αισθήσεων βρίσκονται σε επιφυλακή, μέχρι νεωτέρας διαταγής. Το αρχηγείο. 

© Αγγελική Γ. Πιτσόλη 

Γυναίκα Παλαιάς Κοπής 

Αριστούχος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  

Επιστήμονας Επικοινωνίας, Ιδιωτικής Ασφάλισης και Πολιτισμού

24 Αυγούστου 2026 και αιώνια 

Αρχαία ελληνικά διδαχθήκαμε στο τρίτο και τέταρτο έτος του πτυχίου, με εργασίες και εξετάσεις προβιβασμού, ως προϋπόθεση για την απόκτηση πτυχίου Φιλολογίας και διαπιστεύσεων για την ένταξή μας στην επετηρίδα διορισμού στη μέση εκπαίδευση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ομολογώ πως το αγαπημένο μου μαθήμα ήταν η Λογοτεχνία, που διδαχθήκαμε σχεδόν δύο χρόνια. Πόσο όμορφο να είσαι φοιτήτρια. Νοστάλγησα. Α.Π. #womanpower