Τρώγοντας στο πατρικό μου και παρακολουθώντας την επικαιρότητα για τη γυναικοκτονία της 25χρονης Πηνελόπης στην Ηγουμενίτσα, ακούω τη φωνή της κας Ελενίτσας να μου λέει με θυμό Αυτός σκότωσε τη μάνα του, πάει η κοπέλα. Να τους βάλουν όλους ισόβια. 

Η κα Ελενίτσα, ένα κράμα παράδοσης και χειραφέτησης, πάντοτε κάνει στοχευμένα σχόλια, ιδιαίτερα για τη βία κατά των γυναικών. Εξάλλου τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή, ούτε και στη δική μου ζωή. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ ο 27χρονος μεγάλωσε με τη γιαγιά του, που ζητιάνευε για να ταίσει την οικογένεια, απουσία της μητέρας του, σε ένα χαοτικό περιβάλλον. Η εγκατάλειψη και η απουσία των γονιών στην παιδική ηλικία, και ιδιαίτερα της μάνας είναι κατάφορη βία. Αυτό το παιδικό τραυματικό βίωμα αυξάνει δραματικά τις πιθανότητες, η βία να αναπαραχθεί με διάφορους τρόπους στην ενήλικη ζωή και στις συντροφικές σχέσεις. Συνεπώς αυτό που σχολίασε η μητέρα μου έχει βάση. Έχω ξαναγράψει για το θέμα της μητέρας και πόσο πυροδοτεί τις βίαιες συντροφικές συμπεριφορές στην ενήλικη ζωή ενός άντρα

Το ερώτημα που προέκυψε στη σκέψη μου και απευθύνεται σε κάθε άντρα, γνωστό ή άγνωστο, αναγνώστη ή μη,  είναι Θα ήθελες η 25χρονη δολοφονημένη κοπέλα, να ήταν η κόρη σου; Σίγουρα η απάντηση που θα μου δινόταν θα ήταν ΟΧΙ Βέβαια, αλλά εγώ θα περνούσα στη δεύτερη ερώτηση που θα έλεγε Τότε γιατί θεωρείς τη γυναίκα κτήμα σου και συνεχίζεις να ασκείς βία; 

Γιατί το 2026 η εμφυλη βία σε ένα δυτικό κράτος, όπως η Ελλάδα που ευνοεί το γυναικείο φύλο, συνεχίζει να αποτελεί μια κοινωνική μάστιγα, που αποτρέπει τις γυναίκες να εμπιστευθούν και να αφεθούν στη χαρά μιας συντροφικής σχέσης, εγκαθιδρύει την ανθρώπινη μοναξιά, αρρωσταίνει ψυχικά και σωματικά γυναίκες και παιδιά και σαπίζει όλο και περισσότερο τα θεμέλια της κοινωνίας μας; 

Ξέρεις η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει. Η παροιμία λέει Σήμερα στο σπίτι μου και αύριο στο δικό σου. Τι θα έκανες εαν η κόρη σου είχε στη ζωή της έναν κακοποιητικό σύντροφο, που θα της κατέστρεφε καθημερινά τη ζωή και μέχρι δολοφονίας; Θα το άντεχες; Και αφού σίγουρα δεν θα το άντεχες, γιατί όταν μια γυναίκα σου εκμυστηρεύεται τη βία που ζει μέσα στο σπίτι της, εσύ την αμφισβητείς ή της ζητάς σεξουαλικά ανταλάγματα για τη βοηθήσεις και δεν απλώνεις ανιδιοτελώς ένα χέρι βοηθείας, όπως θα έκανες για την κόρη σου, την εγγονή σου, την αδελφή σου, την ανηψιά σου, την εξαδελφή σου ή ακόμα και για τη μάνα σου την ίδια; 

Ξέρεις τι θα πει απειλή για τη ζωή σου ή τη ζωή αγαπημένων ανθρώπων σου; Ξέρεις τι θα πει ανεργία, ως αποτέλεσμα συκοφαντίας και εκδικητικότητας, επειδή ύψωσες ανάστημα και είπες οχι στη συντροφική βία; Ξέρεις τι θα πει να ελέγχεις τα φρένα του αυτοκινήτου σου κάθε πρωί; Ξέρεις τι θα πει οικονομική βία, μέχρι καταστροφής; Ξέρεις τι θα πει εκφοβισμός με απειλητικές χειρονομίες, ή υποταγή με χειροδικία; Ξέρεις; Ξέρεις; Όχι; Δεν ξέρεις; 

Δεν σου εύχομαι να το μάθεις, αλλά εαν ποτέ σου συμβεί, ξέρεις που θα με βρεις. Και εγώ, επειδή ξέρω, ούτε θα σε αμφισβητήσω, ούτε θα σου θέσω το δίλημα, ηθική ή βία. Διότι εγώ, ακριβώς επειδή ξέρω, δεν αναπαράγω βία, όπως αναπαράγεις εσύ άξεστο και σαπισμένο υποκείμενο. 

Προχωράμε. 

© Αγγελική Γ. Πιτσόλη 

Γυναίκα Παλαιάς Κοπής 

Αριστούχος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  

Επιστήμονας Επικοινωνίας, Ιδιωτικής Ασφάλισης και Πολιτισμού

20 Σεπτεμβρίου 2026