Ακούγοντας το τραγούδι Τα τρένα που φύγαν, συγκινημένη απο διάφορα δυσκολεμένα, στάθηκα στο στίχο Δως μου χέρι να πιαστώ, να πιαστώ να κρατηθώ, ένα γέλιο μια ματιά και ανασταίνεται η καρδιά ..Με αφορμή την επικαιρότητα φιλοσόφησα τις ανθρώπινες συμπεριφορές. 

Τα ΜΜΕ μετέδιδαν την εξόδιο ακολουθία της Γωγώς Μαστροκώστα, μιας νέας πανέμορφης γυναίκας, δίνοντας έμφαση στο σύζυγό της Τραϊανό Δέλλα. Οι δημοσιογράφοι σχολίαζαν τον έρωτα που είχε το ζευγάρι απο την πρώτη στιγμή της γνωριμίας του,  και πως αυτός ο άντρας-σύντροφος στάθηκε αγωνιστικά δίπλα στην αγαπημένη του, όλα τα χρόνια που εκείνη πάλευε με τη νόσο. Σταθερά και αγόγγυστα τη στήριζε, τη φρόντιζε και την προστάτευε. Μέσα σε ένα κλίμα οδύνης, το μυαλό μου αναρωτήθηκε για τη στάση του άντρα-συντρόφου, όταν η σύντροφος νοσήσει από μια ασθένεια ή ένα ατύχημα. Στη συγκεκριμένη ιστορία ο κ. Δέλλας αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς άντρες. 

Διεισδύοντας περισσότερο στο στόρι, θυμήθηκα πολλές ιστορίες γυναικών, που όταν νόσησαν ο σύντροφος τις εγκατέλειψε. Πόσο τραγικά δύσκολο, για να το διαχειριστεί μια γυναίκα, σε ευάλωτη θέση. Την ίδια ώρα που έχει να πολεμήσει τον εχθρό για την υγεία της, την ίδια ώρα πρέπει να διαχειριστεί την προδοσία και την εγκατάλειψη. Δύο πολεμικά μέτωπα και που να πρωτοπολεμήσεις.. Όποιος δεν αγαπάει εγκαταλείπει την ώρα της μάχης και αφήνει τη στρατιώτη ακάλυπτη. Όποιος δεν αγαπάει δεν αναλαμβάνει ευθύνες, γιατί αυτό προϋποθέτει αυτοθυσία, περιορισμούς, ξεβόλεμα και κακουχίες. Προϋποθέτει το εμείς και όχι το εγώ. Και στην εποχή του εγω, εγώ, εγώ, σε φυσικά και ψηφιακά περιβάλλοντα, το εμείς τείνει να γίνει μια άγνωστη συνθήκη. 

Κατά τη γνώμη μου αυτός που εγκαταλείπει τη μάχη για να θρέψει το εγώ του, είναι ένας λιποτάκτης. Γιατί; Γιατί όταν ένας άντρας είναι πραγματικό αρσενικό, αναλαμβάνει ευθύνες και μπαίνει γενναία στη μάχη. Είδες πολλούς γύρω σου να αναλαμβάνουν ευθύνες;  Που πήγαν οι άντρες με στοιβαρότητα, με λόγο συμβόλαιο και με ψυχή; Που πήγαν οι άντρες που δεν ανέχονταν ψεγάδι για την ακεραιότητα του χαρακτήρα τους και με τη στάση τους αποδείκνυαν καθημερινά πως είναι άξιοι θαυμασμού και εμπιστοσύνης; Που πήγαν αυτοί οι άντρες; Διότι κατά τη γνώμη μου, πραγματικός άντρας δεν είναι εκείνος που εκτονώνει τις βιολογικές του ανάγκες στις εύκολες λύσεις της μιας βραδιάς, του 50αρικου, του sugar daddy, και του low price escorts του instagram. Πραγματικός άντρας είναι εκείνος που μέσα στη συνείδησή του, δεν ανέχεται τη ρετσινιά του λιποτάκτη και με αγώνα κρατάει το όνομά του και το φύλο του σε υψηλό επίπεδο. 

Μια γυναίκα που διατρέχει έναν κίνδυνο, χρειάζεται το χέρι του συντρόφου της να πιαστεί, να κρατηθεί, να τον κοιτάξει στα μάτια, να γελάσουν μαζί και να αναστηθεί η καρδιά της. Γιατί; Γιατί με αυτόν τον τρόπο θα υψωθεί το ηθικό της έναντι του φόβου και θα πολεμήσει γενναία τον εχθρό. Όποιος αγαπάει πραγματικά παραμένει στο πεδίο της μάχης και δίνει χέρι να κρατηθείς, να πάρεις θάρρος και να πολεμήσεις σε κάθε πεδίο της ζωής, στα εύκολα και στα δύσκολα. Είδες πολλούς συμπολεμιστές γύρω σου; Όλο και λιγοστεύουν τα εμείς.. Στην εποχή της μοναξιάς που διανύει ο σύγχρονος άνθρωπος, η υλοποίηση του στίχου Δως μου χέρι να πιαστώ, ακούγεται σχεδόν ακατόρθωτη. 

Γεγονός είναι πως στην εποχή μας οι άντρες παλαιάς κοπής, όπως έχω χαρακτηρίσει τους άντρες που είναι συνεπείς στο λόγο τους, τείνουν προς εξαφάνιση. Επειδή όμως εκ φύσεως είμαι αισιόδοξη θέλω να επιμένω, πως έχουν απομείνει κάποιοι άντρες με συνείδηση και σθένος, που δεν εξευτελίζονται σε επιφανειακά εγώ και κρατούν το επίπεδο του εμείς σε υψηλή θέση στη ζωή τους.  Και για να είμαι δίκαιη, όπως πάντα προσπαθώ για όσους με γνωρίζουν πραγματικά, για όλα τα παραπάνω ισχύει και το αντίστροφο, δηλαδή η στάση ορισμένων γυναικών, όταν νοσήσει ο σύντροφος ή όταν η ζωή φέρει δυσκολίες και προβλήματα.  Έχω πολλά να γράψω και για το συγκεκριμένο θέμα. 

Το εμείς σε μια σχέση συντροφική, συζυγική, επαγγελματική, θέλει κόπο και αγώνα. Το κεντρικό ερώτημα είναι είσαι λιποτάκτης ή έχεις ακόμα ψυχή;  Ο Πρόεδρος της δίκης Αρχιστράτηγος Μιχάλης. 

© Αγγελική Γ. Πιτσόλη 

Γυναίκα, Αριστούχος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  

Επιστήμονας Επικοινωνίας, Ιδιωτικής Ασφάλισης και Πολιτισμού

27  Μάϊου 2026

Υ.Γ.  Για την ιστορία το τραγούδι Τα τρένα που φύγαν, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, γράφτηκε απο τον Βαγγέλη Γκούφα και τον Βασίλη Ανδρεόπουλο το 1965, για το θεατρικό έργο ''Μην πατάτε την χλόη'' . Ένα από τα νούμερα της παράστασης, είχε θέμα τη μαζική μετανάστευση της δεκαετίας του 60', όπου ξενιτεύτηκαν πάνω απο 1εκ. Έλληνες. Πρωταγωνιστής ο Κώστας Βουτσάς, που έφευγε μαζί με φίλους του για τη Γερμανία και τραγουδούσαν το συγκεκριμένο τραγούδι. Το νούμερο είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό. Προτάθηκε στο Βουτσά, να ηχογραφήσει, εκείνος αρνήθηκε και έτσι το τραγούδησε η Βίκυ Μοσχολιού. 

Τα τρένα που φύγαν, αγάπες μού πήρανε. Αγάπες και κλαίνε, ποια μοίρα τις μοίρανε;

Δώς μου χέρι να πιαστώ, να πιαστώ, να κρατηθώ, ένα γέλιο, μια ματιά, κι ανασταίνετ’ η καρδιά. Το τρένο σε πήρε πουλί, χελιδόνι μου. Σε τύλιξ’ η νύχτα κι ορφάνεψα μόνη μου.