Κλείνοντας τους λογαριασμούς μου με τη ζωή και τους ανθρώπους, ήρθε στο μυαλό μου το τραγούδι Τηλεκάρτα, του αγαπημένου μου Αντώνη Βαρδή. 

Ορισμένα τραγούδια σημαδεύουν κάποιες σημαντικές στιγμές της ζωής του ανθρώπου. Είναι κάτι σαν τα soundtrack των ταινιών του κινηματογράφου. Όταν ο άνθρωπος ακούει ένα τραγούδι, θυμάται την ταινία. Και το αντίστροφο. Όταν παρακολουθεί ή θυμάται την ταινία, σιγομουρμουρίζει το τραγούδι.. Έτσι είναι και η πραγματική ζωή. Υπάρχουν συνθήκες, άνθρωποι, χρονικές περίοδοι, λέξεις κτλ. που ο άνθρωπος τις συνδέει με ένα τραγούδι.. 

Ένα προσωπικό παράδειγμα, είναι πως για να διεκπεραιώσω την απώλεια και την κηδεία ενός πολύ αγαπημένου μου προσώπου, άκουσα σχεδόν 40 φορές το τραγούδι Άσπρη Ημέρα του Νίκου Γκάτσου και Σταύρου Ξαρχάκου, με τη μελωδική φωνή της Νάνας Μούσχουρη. Κανείς απο το περιβάλλον μου δεν καταλάβαινε τι μου συνέβαινε και με ρωτούσαν τι κάνω.. Εγώ όμως, αφού ζεστασιά και κατανόηση στους ανθρώπους δίπλα μου δεν έβρισκα ποτέ, ΠΟΤΕ, έπρεπε με κάποιο τρόπο ΜΌΝΗ μου να βρω δύναμη να διεκπεραιώσω.. Και κάπως ανάλογα και επαναλαμβανόμενα, έμαθα μόνη μου και στα δυσκολότερα. 

Έτσι κάπως είναι και το τραγούδι Τηλεκάρτα, που σημάδεψε μια έντονη συνθήκη του στόρι, που σίγουρα συνέβη και ακόμα πιο σίγουρα ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Και αυτός είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν μετάνιωσα τη συμμετοχή μου στο σενάριο. Γιατί για όλο το υπόλοιπο στόρι μετάνιωσα πικρά και παρακαλώ τους ουράνιους φίλους μου για απονομή δικαιοσύνης. Γιατί; Γιατί ενώ εγώ είμουν αληθινή και ό,τι αποφάσισα να πράξω ήταν με την καρδιά μου, όλο το υπόλοιπο στόρι που εισέπραξα ήταν ψεύτικο. Τίποτε άλλο δεν ''υπολόγισα'', όπως δυστυχώς υπολογίζουν και συμφεροντολογούν οι άνθρωποι και στο τέλος αντί να χτίζουν οικοδομήματα με γερά θεμέλια ζωής, γκρεμίζουν. Και το πιο παρανοϊκό είναι πως κάθονται πάνω στα χαλάσματα με μια ηδονική ικανοποίηση ότι τα κατάφεραν. Τι κατάφερες άνθρωπε; Η καταστροφή είναι επιτυχία;. 

Το τραγούδι Οικογενειακή Υπόθεση ή άλλως Τηλεκάρτα, του Αντώνη και Γιάννη Βαρδή είναι ένα βιωματικό τραγούδι. Σύμφωνα με δηλώσεις του Γιάννη Βάρδη, όταν εκείνος υπηρετούσε τη θητεία του, περνούσε δύσκολα και με μια τηλεκάρτα των 1000 μονάδων, τηλεφωνούσε συχνά τον πατέρα του για να τον βοηθήσει. Ο Αντώνης Βαρδής όμως επειδή ήθελε ο γιος του να περάσει ζόρικα, ως διδακτική εμπειρία, δεν ανταποκρινόταν.. Όταν ο Γιάννης επέστρεψε, με τη συνεργασία του Μάνου Τσιλιμίδη και του πατέρα του, έγραψαν το τραγούδι.

Πάντως, επειδή εκ φύσεως είμαι αισιόδοξη, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με καρδιά και όχι πέτρα, λίγοι βέβαια αλλά υπάρχουν. Παρόλες τις προς το παρόν ανοιχτές πληγές, θα επιμένω με την αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Τώρα πια γνωρίζω. Και αυτό μόνη μου, όπως πάντοτε..

Υ.Γ Απο νωρίς χαράματα πέφτουν οι διαταγές, όμως Το παρόν πάντοτε είναι αρκετό. Γιατί; Γιατί κανένας δεν γνωρίζει το μετά..

© Αγγελική Γ. Πιτσόλη 

Γυναίκα, Αριστούχος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  

Επιστήμονας Επικοινωνίας, Ιδιωτικής Ασφάλισης και Πολιτισμού

18 Απριλίου 2026