Τα φετινά γενέθλια είχαν γλυκόπικρη γεύση και πολλά συναισθήματα, όπως συνήθως άλλωστε..

Και δάκρυ, και γέλιο, και αγγελική  φιλοσοφία, όπως συνήθως. Πολλά σκληρά γεγονότα, όπως συνήθως. Ένα καθοριστικό γεγονός για την ψυχή.  Παραδοχές. Αλλαγές. Αποφάσεις.  Η αδιαπραγμάτευτη προοδευτική αλλαγή μέσα μου.  Μέσα σε όλα αγαπημένοι φίλοι, απο Κύπρο και Ελλάδα, που φέτος ήταν κοντά μου. Έτσι η πικρή γεύση γλύκανε λίγο..

Οδηγώντας σε μια μεγάλη λεωφόρο, άκουσα στο ραδιόφωνο το τραγούδι O mio Signore, και φυσικά θυμήθηκα τον πατέρα μου, για τον οποίο γράφω συχνά στο WomanPower, που σίγουρα θα καθόταν στη θέση του συνοδηγού, θα καταπιεζόταν με τη ζώνη ασφαλείας και θα έλεγε ''Άντζυ βάλε πέμπτη είναι ανοιχτός ο δρόμος'', τραγουδώντας ιταλικά.. 

Και με όλα αυτά μέσα στο κεφάλι μου, ιταλικά, γερμανικά, τουρκικά, αγγλικά, άνθρωποι και ανθρωπάκια, τόσα και άλλα τόσα που είδα, άκουσα, ένιωσα και υπέστη τα τελευταία 27 έτη, μόνο σε ένα συμπέρασμα κατέληξα.. Ευχαριστώ.   

Τώρα στα 47 μου έτη, εργάτρια και φιλόσοφος, οφείλω ένα ακόμη δώρο στην Άντζυ. 

Να συνεχίσω αδιαπραγμάτευτα τον αγώνα κατά της βίας και της δικτατορίας. Οι χουντικοί με τους χουντικούς και οι δημοκράτες με τους δημοκράτες, ασκώντας τα κατοχυρωμένα δικαιώματά τους. Αδιαπραγμάτευτα.

Και σίγουρα ο πατέρας μου θα συμφωνούσε. Αφού εκεί, στο κρεββάτι του τέλους, πριν πέσει οριστικά σε κώμα, έδωσε τις τελευταίες εντολές. Και με ένα νεύμα είχαμε συνεννοηθεί. Αυτός ήξερε τη συνέχεια της ιστορίας και εγώ όφειλα να υπακούσω. 

Ο αγώνας για τη δημοκρατία συνεχίζεται.

© Αγγελική Γ. Πιτσόλη 

Γυναίκα, Αριστούχος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  

Επιστήμονας Επικοινωνίας, Ιδιωτικής Ασφάλισης και Πολιτισμού

27 Νοεμβρίου 2025