Πωπώ βλέμμα. Δεν μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια.., μου είπε σήμερα το απόγευμα ένας όμορφος άντρας και με έπιασαν τα γέλια, ενώ εκείνος μια κοίταγε το πάτωμα και μια εμένα. 

Γιατί δε μπορείς; 

Φοβάμαι, με τόσο αυστηρό βλέμμα. Σφάζεις στο γόνατο. Μύγα στο σπαθί σου δε σηκώνεις. Φαίνεται. 

Τον συμβούλεψα να έχει θάρρος και να μην φοβάται τίποτα, προσπαθώντας να τον ηρεμήσω. 

Συνεχίζοντας να γελάω, απολάμβανα το γεγονός, πως ένας άγνωστος άνθρωπος, που χρειάστηκε να συνεργαστούμε για κάτι, με μια φορά που με είδε, κατάλαβε το χαρακτήρα μου. 

Και φυσικά θυμήθηκα τον πατέρα μου, που μου έλεγε  Άντζυ, για να σε σέβονται, πρέπει να σε φοβούνται, και να μην απλώνουν χέρι. Το απλώνω χέρι έχει διττή ερμηνεία. 

 Επιχείρηση κεραυνός ξεκίνησε, ευπειθώς αναφέρω. 

© Αγγελική Γ. Πιτσόλη 

Γυναίκα, Αριστούχος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  

Επιστήμονας Επικοινωνίας, Ιδιωτικής Ασφάλισης και Πολιτισμού

20 Ιουλίου 2026 και αιώνια