Η αγαπημένη μας Μαίρη Λίντα έφυγε από τη ζωή 22 Ιουλίου, σε ηλικία 91 ετών, στο Γηροκομείο Αθηνών και άφησε πίσω της μια μεγάλη μουσική κληρονομιά. Στην προσωπική της ζωή παντρεύτηκε και πήρε διαζύγιο τρεις φορές. Παρόλη την ενεργή προσωπική ζωή, εκείνη απασχόλησε και καθιερώθηκε μέσα από τη δουλειά της. 

Για την ιστορία η Μαίρη Λίντα ξεκίνησε την καριέρα της με εμφανίσεις σε παιδική ηλικία και 12 ετών συνάντησε τον μαέστρο Μανώλη Χιώτη, όταν πήγε με την ορχήστρα, στο νυχτερινό κέντρο Πίγκαλς στην οδό Πατησίων, για να κάνει πρόβα. Σύμφωνα με δηλώσεις της ίδιας, ερωτεύτηκε τον Χιώτη απο την πρώτη στιγμή, όταν εκείνος μπήκε στο κέντρο και είδε τα πράσινα του μάτια και το καλοντυμένο στυλ, καμηλό παλτό, μπεζ ρεπούμπλικα και μουστάκι. Όμως ήταν ακόμα παιδί. Εκείνος παντρεύτηκε με άλλη και έκανε δύο κόρες. Περνώντας τα χρόνια, εκείνη μεγάλωσε, εκείνος χώρισε και έγιναν ζευγάρι στη ζωή και στη δουλειά. Παντρεύτηκαν το 1958 και χώρισαν το 1967. Οι επιτυχίες που πέτυχαν μαζί ήταν τεράστιες και διαχρονικές. Ο χωρισμός τους επήλθε μετά από έναν καβγά στην Αμερική. Ο Χιώτης ζήλευε πολύ και έκανε στη Λίντα σκηνές ζηλοτυπίας και καβγάδες. Της είχε χαρίσει ένα χρυσό βραχιόλι, και κάθε φορά που καβγάδιζαν της το ζητούσε πίσω,  ώσπου μια ημέρα αγανακτισμένη,  μαζί με το βραχιόλι του έδωσε και διαζύγιο. Ο δεύτερός της άντρας Αλέξανδρος Θεοχάρης της χάρισε μεν την κόρη της αλλά την κακοποιούσε συστηματικά με βάναυσο ξύλο. Σύμφωνα με δηλώσεις της ερμηνεύτριας, βρήκε τη δύναμη να φύγει απο τον κακοποιητικό γάμο, επειδή στο χέρι της φορούσε ''χρυσό βραχιόλι''. Το πολύτιμο βραχιόλι ήταν η φωνή της, με την οποία εργάστηκε και μεγάλωσε το παιδί της. Ο τρίτος της σύζυγος ήταν γυναικάς και ο γάμος εκ των πραγμάτων οδηγήθηκε σε τρίτο διαζύγιο. 

Πολλά γράφτηκαν και ακούστηκαν στα ΜΜΕ για τη ζωή της Μαίρης Λίντα, αλλά εγώ άρχισα να σκέφτομαι τη δημόσια δήλωση της για το ''χρυσό βραχιόλι'', που φορούσε στο χέρι της.. H έκφραση αυτή έχει κυριολεκτική και μεταφορική σημασία και αφορά κάθε γυναίκα. 

Η κυριολεκτική σημασία, αναφέρεται στο ίδιο το κόσμημα. Ο χρυσός έχει μια αξία, και εαν το κόσμημα πουληθεί, τα μετρητά χρήματα μπορούν να καλύψουν κάποιες ανάγκες επιβίωσης, που συνήθως προκύπτουν, όταν μια γυναίκα απομακρύνεται απο το σπίτι της, για να γλυτώσει απο τη συζυγική/συντροφική κακοποίηση. Οι ανάγκες αυτές αυξάνονται όταν στην αγκαλιά της έχει και ένα παιδί, όπως η ερμηνεύτρια. Συνεπώς μια γυναίκα οφείλει για λόγους αυτοπροστασίας, χωρίς να γνωρίζει κανείς, να έχει στην κυριολεξία χρυσό βραχιόλι και μετρητά χρήματα στην άκρη, ώστε όταν θα προκύψει το δίλημμα ξύλο ή πείνα,  να μην σκεφτεί ούτε λεπτό τη φυγή της. Η γυναίκα οφείλει να εχει προσωπικό εισόδημα, απο εργασία ακόμα και 4ωρη ή εισόδημα απο άλλες πηγές ή εαν μπορεί και τα δύο, ώστε εαν ποτέ χρειαστεί να προστατέψει τον εαυτό της και την οικογένειά της (παιδιά και γηραιούς γονείς)  απο τον κακοποιητή, να έχει τη δύναμη να το κάνει. 

Η μεταφορική σημασία ενός χρυσού βραχιολιού στο χέρι μιας γυναίκας, είναι όλα εκείνα τα εφόδια που έχει αποκτήσει, για να προστατέψει τον εαυτό της και να επιβιώσει με αξιοπρέπεια, εαν ποτέ πέσει θύμα συντροφικής/συζυγικής κακοποίησης και αποφασίσει να ελευθερωθεί. Τα εφόδια αυτά, πέρα απο την οικονομική πρόβλεψη, που αναφέρεται παραπάνω, μπορεί να είναι επαγγελματικές ικανότητες, γνώσεις και πτυχία, που θα βοηθήσουν στην εύρεση μιας εργασίας, ή στην εκπλήρωση επαγγελματικών ονείρων (που κάποτε απαγόρευε ο κακοποιητής σύντροφος/σύζυγος) ή ακόμα και στα δύο. Οποιαδήποτε γνώση και εκπαίδευση, είναι  καλύτερη απο το τίποτα. Τη δύσκολη στιγμή της πείνας, η γνώση έστω και μιας ξένης γλώσσας, μπορεί να ανοίξει μια πόρτα εργασίας και να φανεί σωτήρια. Τα πτυχία είναι χρυσά βραχιόλια στο χέρι μιας γυναίκας και κανένας άντρας δεν μπορεί να της τα αρπάξει με τη βία, ούτε να την υποτιμήσει και να τη χλευάσει πως εκείνος της τα φόρεσε, όταν η ίδια τα έχει κατακτήσει με την αξία της και σκληρή δουλειά. 

Η Μαίρη Λίντα υπήρξε θύμα συζυγικής κακοποίησης, αλλά απομακρύνθηκε και προστάτεψε τον εαυτό της και το παιδί της. Θα μπορούσε όμως να το κάνει, εαν δεν φορούσε ''χρυσό βραχιόλι'' στο χέρι της; Όχι δεν θα μπορούσε ή/και όχι δεν θα μπορούσε με αποφασιστικότητα. Η δύναμή της ήταν η φωνή της και με αυτό το βραχιόλι/στήριγμα, έφυγε απο τη βία, εργάστηκε και επιβίωσε. Μια άλλη γυναίκα μπορεί να έχει προβλέψει ένα άλλο βραχιόλι/στήριγμα, για το χειρότερο σενάριο της ζωής της. Κάθε γυναίκα έχει τη δική της ιστορία. 

Το ''χρυσό βραχιόλι'' στο χέρι μιας γυναίκας είναι η δύναμη της και ας τολμήσει κάποιος, να έρθει να το αρπάξει..  Θα μπορέσει; 

© Αγγελική Γ. Πιτσόλη 

Γυναίκα, Αριστούχος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  

Επιστήμονας Επικοινωνίας, Ιδιωτικής Ασφάλισης και Πολιτισμού

31 Ιουλίου 2026 και αιώνια

Για να είμαι δίκαιη, όπως πάντα προσπαθώ, η Μαίρη Λίντα ήταν μια έφηβη, που είχε το χάρισμα της φωνής. Όμως ο Μανώλης Χιώτης ήταν ένας άντρας παλαιάς κοπής και καταξιωμένος μαέστρος. Εκείνη μαθήτευσε δίπλα του και ξεδίπλωσε όλο το ταλέντο της, αλλά και εκείνος στο πρόσωπό της βρήκε μια σπάνια φωνή που ταίριαζε απόλυτα στο μπουζούκι του. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο. Ο ένας ήταν η έμπνευση του άλλου. Μαζί ήταν μια μοναδική δύναμη. Η ιστορία του ζεύγους μας διδάσκει πως η ζήλεια, οι καβγάδες και ο εγωισμός μπορούν να καταστρέψουν ακόμα και την μεγαλύτερη αγάπη και επιτυχία. Είναι σίγουρο πως εαν δεν είχαν χωρίσει, το μαζί τους θα είχε κάνει ακόμα περισσότερες επιτυχίες και το στόρι της ζωής τους, ατομικά και ομαδικά, θα ήταν πολύ ομορφότερο. Άξιζε για έναν εγωισμό; Α.Π. #womanpower

Υ.Γ. Οι ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, μου αρέσουν πολύ. Παρακάτω με τραγούδια Χιώτη-Λίντα.