Ω, ΜΟΝΑΔΙΚΕ και ερωτικέ μου λωτέ, κάνε με να ξεχάσω

Ο λωτός είναι ένα ΜΟΝΑΔΙΚΌ φρούτο. 

Εαν το παρατηρήσεις καλύτερα, θα καταλάβεις πως αποπνέει ένα βαθύ ερωτισμό, ένα μυστήριο και μια γοητεία. Ίσως ακόμη αποπνέει μια σοφία ή υπόσχεση ή προσδοκία ή ταξίδι ή/και ποιοτικό χιούμορ (όταν αφαιρέσεις τη φλούδα και σου δείξει τον πραγματικό του χαρακτήρα), ή παιχνιδιάρικη διάθεση ή ακόμα και το σύνολο όλων.  

Μην έχεις καμία αμφιβολία πως και τα φρούτα διαθέτουν προσωπικότητά, η οποία φαίνεται απο τη συμπεριφορά τους. Για παράδειγμα όταν κόψεις έναν λωτό απο το δέντρο του, η γεύση του είναι στυφή. Δηλαδή είναι απόμακρος και δεν σε προδιαθέτει να πλησιάσεις. Εάν όμως μείνει μερικές ημέρες μόνος του, η γεύση του γίνεται γλυκιά και ζουμερή. Εκ των αποτελεσμάτων το συγκεκριμένο φρούτο, χρειάζεται χρόνο και ειδική μεταχείριση, για να γίνει ακαταμάχητα επιθυμητό..

Last Year, στο WomanPower, έπειτα απο σοβαρούς προβληματισμούς, μνήμη και έμπνευση, έγραψα το άρθρο Υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές, αλλά οι απόψεις τριίστανται! . Υποστήριξα και απέδειξα ότι τελικά όλα τα πορτοκάλια δεν είναι ίδια, προσφέροντας μια νέα οπτική σε όσους/ες επιμένουν στην ομοιότητα των πορτοκαλιών και στην όμοια μεταχείρισή τους. Κατά την προσωπική μου γνώμη, όλα τα πορτοκάλια δεν είναι ίδια. Τόλμησε να ξαναδιαβάσεις το άρθρο μού, ίσως σε προβληματίσει και ανατρέψεις το στερεότυπο. 

Ο μεγαλύτερος παραμυθάς της ιστορίας ο Όμηρος, ο δάσκαλος της έμπνευσης, αναφέρει το νησί των Λωτοφάγων, οι οποίοι τρέφονταν με καρπούς και ανθούς λωτών, που προκαλούσαν λήθη και απάθεια. Η μνήμη έσβηνε. Στο 20ετές ταξίδι του ο Οδυσσέας, έφτασε και στο εξωτικό νησί των Λωτοφάγων. Όταν οι ναύτες του έφαγαν λωτούς λησμόνησαν τα πάντα. Ο Οδυσσέας έδρασε δραστικά και πολυμήχανα (πάλι), τους οδήγησε στα πλοία, όπου η μνήμη επανήλθε, όπως και ο σκοπός του ταξιδιού, η επιστροφή στο βασίλειό του. 

Σε ελεύθερη μετάφραση, ο άνθρωπος οφείλει να διατηρεί τη μνήμη, ώστε οι επίπονες και δυσάρεστες εμπειρίες της ζωής του,  να μην τον επηρεάζουν δυσμενώς, αλλά να τον εκπαιδεύουν να ανταπεξέλθει πιο δραστικά στο επόμενο εμπόδιο, που θα εμφανιστεί μπροστά του, για τον αποπροσανατολίσει από την εκπλήρωση του προορισμού του. Ποιος είναι αυτός ο προορισμός;  Δεν γνωρίζω. Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του το δικό του βασίλειο, τη δική του Ιθάκη. Άλλοι παλεύουν να φθάσουν, άλλοι εγκατέλειψαν στα μισά του ταξιδιού, άλλοι που έφτασαν δεν το κατάλαβαν και ξαναέφυγαν, και άλλοι έφτασαν ευγνωμονώντας..

Το ταξίδι του Οδυσσέα και τη στάση στο νησί των Λωτοφάγων, αναφέρει και στο ποίημα με τίτλο Οδύσσειας λ, o πολυβραβευμένος και μελοποιημένος Κύπριος ποιητής Κυριάκος Χαραλαμπίδης, εκτός των άλλων, Επίτιμος Διδάκτορας του τμήματος Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ως φοιτήτρια στο πτυχίο το 2019 στην Κύπρο, είχα την τιμή να τον γνωρίσω και να συνομιλήσω μαζί του, περί μνήμης και έμπνευσης.. 

Σύμφωνα με την Πύλη της Ελληνικής Γλώσσας, Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Αχαιών ακτή, 1977, Λευκωσία, και ήδη ο τίτλος του παραπέμπει στη ραψωδία λ της Οδύσσειας, γνωστή ως Νέκυια, σύμφωνα με την οποία ο Οδυσσέας κατέβηκε στον Άδη για να λάβει χρησμό από τον Τειρεσία σχετικό με τον νόστο του: 

Οδύσσειας λ (1975)

Οι άνθρωποι είναι εδωμέσα περίεργοι·

φωνάζουνε και τραγουδούνε βασανιστικά τραγούδια

κι αυτός, που βλέπει μ’ ένα μάτι παραπάνω,

τα δυο εξορύσσει να μην του είναι φόρτωμα.

Λοιπόν, ευθύς ακούγεται η κλαγγή

του στήθους και το φούσκωμα του λόγου.

Πεθαίνει ο νέος με δύναμη και θλίψη.

Γλάστρα βαστάζει θαλασσί τριαντάφυλλο,

σκύλο και στάμνα τριγυρίζει ο ήλιος.

Τότε ένας άνεμος βαθύς, αγέρωχος,

σηκώνει τα όπλα του, τον άντρα φοβερίζει.

Εκείνος απ’ την Τροία περνά στην Καλυψώ, την Κίρκη

τους λωτοφάγους, τον Κύκλωπα, τη Σκύλα, τη Χάρυβδη

και τις σειρήνες — δεν έχει τίποτα να φοβηθεί,

γιατί δεν έχει τίποτα να μάθει.

Τους συντρόφους του βλέπει να πεθαίνουν,

τη φλόγα του να γίνεται άμμος — κι αν κατέβηκε

στον Άδη κάποτε αυτός, είχε το λόγο του:

Τα σκοτεινά καράβια τόνε σύραν

προς το πηγάδι του ψαριού μεγάλου

κι έσυρε μια φωνή σαν πένθος

ο χεροπόδαρα δεμένος άντρας της Ιθάκης.

Εδώ μπορούσε να έχει τέλος η ιστορία,

για να ’ναι αγνή, σαν που ταιριάζει σε ήρωες.

Όμως υπάρχει πάντα κάποιο υπόλοιπο.

Κλείνοντας αδιαπραγμάτευτα την πόρτα στο last year και ανοίγοντας με ειδική μεταχείριση την πόρτα στο 2026, μέσα σε όλα τα αναπάντεχα δώρα, στο σπίτι κατέφτασε μια ποσότητα με λωτούς, το αγαπημένο μου φρούτο, για όσους/ες με γνωρίζουν πραγματικά. Έτσι αφού ήρθε, μοναδικό και ερωτικό, το υποδέχθηκα όπως άρμοζε στην περίσταση και όπως του άξιζε, το στόλισα στην κόκκινη φρουτιέρα murano και αρχίσαμε αμέσως το φιλοσοφικό διάλογο.. 

-Ω, ΜΟΝΑΔΙΚΕ και ερωτικέ μου λωτέ, κάνε με να ξεχάσω την Τροία, τον Άδη, τις Σειρήνες, τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, την Κίρκη, την Καλυψώ, τον Κύκλωπα.. Ήρθε ο καιρός να φτάσω στην προορισμό μου. 

Καλώς όρισες έμπνευση, μείνε μαζί μου να δημιουργήσουμε. Αλλιώς εάν φύγεις, θα φύγω, και εγώ, ισότιμα.. Και όπως αναφέρει το ποίημα Εδώ μπορούσε να έχει τέλος η ιστορία, για να ’ναι αγνή, σαν που ταιριάζει σε ήρωες. Όμως υπάρχει πάντα κάποιο υπόλοιπο.

Καλή χρονιά με αιώνια έμπνευση. 

© Αγγελική Γ. Πιτσόλη 

Γυναίκα, Αριστούχος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  

Επιστήμονας Επικοινωνίας, Ιδιωτικής Ασφάλισης και Πολιτισμού