Ένα αγαπημένο τραγούδι άκουσα πρόσφατα και φιλοσόφησα για την ανυπαρξία της αγάπης..

Το τραγούδι Στα κύματα (Εαν με αγαπάς) γράφτηκε το 1971 από τον Αλέξη Αλεξόπουλο και το Γιάννη Σπανό για τη δραματική ταινία Εκείνο το καλοκαίρι. Για την ίδια ταινία γράφτηκαν πολλά και ωραία τραγούδια όπως το Ένα καλοκαίρι, Σαν με κοιτάς και άλλα, τα οποία βραβεύτηκαν στο 12ο  Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Σεναριογράφος ο Πάνος Κοντέλλης, σκηνοθέτης ο Βασίλης Γεωργίαδης και παραγωγός ο Κλέαρχος Κονιτσιώτης. Η ταινία βραβεύτηκε και με δεύτερο βραβείο στο ίδιο Φεστιβάλ,, για τη διεύθυνση φωτογραφίας. 

Η ιστορία αφηγείται το τελευταίο καλοκαίρι ενός ζευγαριού, του Λάκη Κομνηνού και της Έλενας Ναθαναήλ. Το ζευγάρι συναντιέται έπειτα απο διάσταση δυο ετών. Εκείνος έρχεται απο το Λονδίνο και η φλόγα του έρωτά τους αναζωπυρώνεται. Τώρα είναι έτοιμος να αρχίσει μια νέα ζωή μαζί της, αλλά δεν γνωρίζει πως εκείνη είναι σοβαρά άρρωστη. Περνούν μαζί στιγμές ευτυχίας, προσπαθώντας να αναπληρώσουν τον χαμένο χρόνο για αγάπη, που τους στέρησε ο εγωισμός. Όταν εκείνη φεύγει απο τη ζωή, για εκείνον το μόνο που μένει είναι να φροντίσει το παιδί του. 

Παρακολουθώντας στο  youtube, αναρωτήθηκα τι κατάλαβε ο Λάκης Κομνηνός που ζούσε μακριά της; Στερήθηκαν και οι δύο τον έρωτα, την αγάπη, τη χαρά.  Και όταν πια παραμέρισαν τον εγωισμό τους και παραδέχτηκαν τα αισθήματα που ένιωθαν ο ένας για τον άλλο, τότε η χαρά κράτησε για λίγο, γιατί ποτέ κανείς δε γνωρίζει πότε θα είναι το τέλος και τι επιφυλάσσει η ζωή. Ο εγωισμός προκαλεί θλίψη και αποξένωση σε όλες τις σχέσεις της ζωής, συντροφικές, συζυγικές, συγγενικές, φιλικές και επαγγελματικές. Ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης της θλίψης είναι η νίκη επι του εγωισμού. 

Μπορεί ο άνθρωπος να παραμερίσει τον εγωισμό του και να γίνει χαρούμενος; 

Όλα τα μπορεί ο άνθρωπος, αρκεί να το επιθυμεί. 

© Αγγελική Γ. Πιτσόλη 

Γυναίκα, Αριστούχος Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών  

Επιστήμονας Επικοινωνίας, Ιδιωτικής Ασφάλισης και Πολιτισμού

1η Αυγούστου 2026 και αιώνια

Εαν μ'αγαπάς θα κλέψω χρώμα τη φωτιάς και λευκό πανί, λένε οι στίχοι.. Γιατί; Γιατί αυτός που αισθάνεται την αγάπη του/ης συντρόφου του/ης, αποκτάει δύναμη, ικανότητες, νέο όραμα για τη ζωή, και οι δυο μαζί ξαναζωγραφίζουν τη ζωή με χρώματα, χωρίς γκρίζο, χωρίς μοναξιά, χωρίς σύνορα. Και εαν όλα αυτά που έχω φανταστεί δεν θα ερθούν, εγώ θα συνεχίσω να πιστεύω στο καλό. Συντροφιά με το βοριά και με τα αστέρια της νυχτιάς, θα αναμένω τα πιο φωτεινά χρώματα της ζωής μου. Και με λόγια καρδιάς η ζωή θα είναι μια γιορτή. Η φωτογραφία στην παλιά πόλη της Χίου, απο τη φίλη μου φωτογράφο Μαρκέλλα Μωράκη. Α.Π. #womanpower